வசந்தமாளிகை..
காதலின் ஆழத்தையும், அதிகாரத்தின் வீழ்ச்சியையும், தனிமையின் ரணத்தையும் ஒரே புள்ளியில் குவியப்படுத்திய ஒரு கலைப்படைப்பு. இத்திரைப்படத்தை ஒரு காவியமாக மாற்றிய பெருமை, அதன் திரைக்கதைக்கும் இசையமைப்பிற்கும் எவ்வளவு உண்டோ, அதற்கு இணையான பெரும்பங்கு 'நடிகர் திலகம்' சிவாஜி கணேசனின் அந்த ஈடு இணையற்ற நடிப்புப் பிரவாகத்திற்கு உண்டு.
இந்த நீச்சல் குளத்தின் ஓரத்திலிருக்கும் சிறிய காட்சியே, ஒரு நடிகன் தன் உடல்மொழியின் மூலம் எப்படி ஒரு கதாபாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுக்க முடியும் என்பதற்கான சான்றாவணம்.

நீல நிற உடையில், ஸ்டைலான சன்கிளாஸ் அணிந்து, கையில் மதுக்கோப்பையுடன் ஒரு ராஜாவைப் போல அந்த நீச்சல் குளத்தின் ஓரத்தில் நடைபோடும் நடிகர்திலகத்தின் வருகையே ஒரு தனி அழகு.

'ஆனந்த்' என்ற அந்த கதாபாத்திரத்தின் திமிர், அந்தஸ்து, மற்றும் ஒருவிதமான சலிப்பு ஆகியவற்றை அந்த ஒற்றை நடையிலேயே அவர் கொண்டு வந்து விடுகிறார்.
அவர் கண்கள் சன்கிளாஸிற்கு பின்னால் ஒளிந்திருந்தாலும், எதிரில் இருப்பவரை அவர் எடைபோடும் விதம் அலாதியானது. வாணீஸ்ரீயைப் பார்க்கும் அந்தப் பார்வையிலேயே, "இவள் மற்றவர்களைப் போல அல்ல" என்ற கணிப்பு அவருக்குள் ஓடுகிறது.
பேச்சின் இடையே அவர் கையில் வைத்திருக்கும் கோப்பை, கை விரல் அசைவுகள் மற்றும் உடல் மொழி என அனைத்தும், அந்த காலத்து பணக்கார வர்க்கத்தின் பிம்பத்தை கண்முன் நிறுத்துகிறது.

இந்த காட்சியில் சிவாஜியின் வசன உச்சரிப்பு, ஒரு கத்தி முனை போன்றது. கூர்மையானது, அதே சமயம் துல்லியமானது.
"எந்தப் பெண்ணும் என்னை ஒரு தடவை பார்த்துட்டா, என் பின்னாலயே வந்துடுவாங்க..."
இந்த வசனத்தை அவர் பேசும் போது, அதில் ஒரு ஆணவம் தெரிகிறது. ஆனால், வாணீஸ்ரீ அதைக் கண்டு அஞ்சாமல், "நேர்மையான வேலை, நியாயமான சம்பளம்" என்று அழுத்தமாக பதில் அளிக்கும்போது, சிவாஜியின் முகத்தில் ஏற்படும் அந்த மாற்றம் அற்புதம்! அலட்சியம் மறைந்து, அங்கு மரியாதை பிறக்கிறது.

அவர் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும், ஒரு 'சவால்' கலந்திருக்கிறது. தன் கோட்டையையும், பணத்தையும் காட்டி மிரட்ட நினைக்கும் ஒருவன், நேர்மையின் முன்னால் தலைவணங்கும் தருணத்தை மிக நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்தியிருப்பார்.

நடிகர் திலகத்தின் அந்தத் தனித்துவமான 'ஸ்டைல்'...

இந்த காட்சியில் சிவாஜி நடிப்பின் சில முக்கியமான அம்சங்கள்:

தலைச்சாய்வு: அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில் தலையைச் சாய்த்துப் பேசும் அந்தத் தனித்துவமான பாணி. இது ஒரு விஷயத்தை அலட்சியமாகச் சொல்வதற்கும், அதே சமயம் அழுத்தமாகப் பதிய வைப்பதற்கும் அவர் பயன்படுத்தும் ஒரு கருவி.

மௌனம்: வசனங்களுக்கு இடையே அவர் கொடுக்கும் சிறு இடைவெளி. அந்த மௌனத்தில் தான் வாணிஸ்ரீயின் பதில்களுக்கான அவர் எதிர்வினை அடங்கியிருக்கும். ஒரு சிறந்த நடிகருக்குத் தேவை வசனம் மட்டுமல்ல, வசனம் பேசாத நேரத்திலும் தன் நடிப்பை வெளிப்படுத்துவது; அதை சிவாஜி இந்த காட்சியில் செய்திருப்பார்.

மாற்றம்: ஆரம்பத்தில் அவரைப் பெண் பித்தனாக அல்லது அதிகாரத் திமிர் பிடித்தவராகக் காட்டிவிட்டு, அடுத்த சில நொடிகள் கழித்து, அவரது துணிச்சலைப் பாராட்டி, "Very good" என்று சொல்லும் அந்த மாற்றத்தில், 'ஆனந்த்' என்ற பாத்திரத்தின் முழு பரிணாமத்தையும் சில நொடிகளில் காட்டிவிடுவார்.

இறுதியில், "இன்னைலிருந்து நீதான் என் பர்சனல் செக்ரட்டரி" என்று அவர் சொல்லும் தோரணையில், அந்த அதிகாரம் மீண்டும் வெளிப்படும். ஆனால் அது ஒரு ஆணை அல்ல, அது ஒரு மரியாதையுடன் கூடிய அங்கீகாரம்.

'நடிகர் திலகம்' என்ற பட்டம் அவருக்கு ஏன் கிடைத்தது என்பதற்கு இந்த சிறிய காட்சி ஒரு சான்று!

செந்தில்வேல் சிவராஜ்