ஒருநாள் வீட்டுக்குள் நுழைந்த எம்.ஜி.ஆரை, மீன் குழம்பின் மணம் வெகுவாகக் கவர்ந்தது. வீட்டுக்குள் வந்த பத்தாவது நிமிடமே சாப்பிட அமர்ந்துவிட்டார். வழக்கத்தைவிட அன்று அவர் சற்று அதிகமாகச் சாப்பிட்டதைக் கவனித்த அன்னை சத்யபாமா, “இன்னைக்கு கொஞ்சம் அதிகமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டாய் போலிருக்கிறதே?” என்று கேட்டார்.
அதற்கு எம்.ஜி.ஆர்., “ஆமாம். அதற்குக் காரணம் இந்த மீன் குழம்புதான். என்ன ருசி, என்ன ருசி!” என்று பாராட்டினார்.
உடனே சத்யபாமா, தனது மூத்த மருமகள் தங்கத்தைப் பார்த்து, “இத்தனை நாள் இந்த வீட்டில் நீயும் நானும் சமைத்ததற்கு என்ன பலன்?” என்று கிண்டலாகக் கேட்டார்.
மீன் குழம்பைப் பாராட்டியதற்காகத் தாயும் அண்ணியும் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறார்கள் என்று புரியாமல் குழம்பிய எம்.ஜி.ஆர்., “நான் என்ன சொல்லிவிட்டேன்? ஏன் இப்படிப் பேசுகிறீர்கள்?” என்று சற்று கோபத்துடன் கேட்டார். அதைக் கேட்டதும் அவரது தாயும் அண்ணியும் சிரிக்கத் தொடங்கினர்.
“நீ என்ன ருசி, என்ன ருசி என்று பாராட்டிக்கொண்டே சாப்பிட்டாயே... அது யார் வைத்த மீன் குழம்பு தெரியுமா? உன் மனைவி பார்கவி வைத்ததுதான்!” என்று அவர்கள் கூறினர்.
அதைக் கேட்ட எம்.ஜி.ஆர்., “ஏம்மா, என்னைக் கிண்டல் செய்கிறீர்கள்? பார்கவி மீனைப் பார்த்தாலே பின்கட்டுக்கு ஓடிவிடுவாள். அவளாவது மீன் குழம்பு வைப்பதாவது? நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்து என்னைக் கேலி செய்யாதீர்கள்!” என்றார்.
ஆனால், சத்யபாமா விடவில்லை.
“நாங்கள் விளையாட்டுக்குச் சொல்லவில்லை. உண்மையிலேயே பார்கவி வைத்த மீன் குழம்புதான் இது. இந்தப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்ள எவ்வளவு யோசித்தாய்? இப்போது அவளைப் பார்த்தாயா? தனக்குப் பிடிக்காத உணவாக இருந்தாலும், தன் கணவருக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காக மீன் குழம்பு வைத்திருக்கிறாள்” என்று பெருமையுடன் கூறினார்.
இதைக் கேட்டதும் எம்.ஜி.ஆருக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. தாயின் பெருமிதத்தைவிட அதிகமாக அவர் பெருமைப்பட்டார். தனக்காகத் துளியும் பிடிக்காத அசைவ உணவைக்கூடச் சமைத்துக் கொடுத்த மனைவி பார்கவியை நினைத்து நெகிழ்ந்தார். இப்படிப்பட்ட மனைவியை வாழ்க்கைத் துணையாகப் பெற்றதற்கு தான் உண்மையிலேயே கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்குள் மேலோங்கியது.

பொருளாதார நெருக்கடியும் பிரிவும்
எம்.ஜி.ஆர். – பார்கவி இருவரின் இல்லற வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகச் சென்றுகொண்டிருந்தாலும், பொருளாதார ரீதியாக எம்.ஜி.ஆர். மிகப் பெரிய சிக்கலைச் சந்தித்துக்கொண்டிருந்தார். முறையான வருமானம் இல்லாததால் மனைவியைச் சரியாகக் கவனித்துக்கொள்ள முடியவில்லையே என்ற கவலை அவரை வாட்டியது.
அந்தக் காலகட்டத்தில் உலகப் போர் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. சென்னையில் எப்போது வேண்டுமானாலும் குண்டுவீச்சு நடைபெறலாம் என்பதால், குடும்பத்தினர் அனைவரும் பாலக்காட்டுக்குச் சென்றுவிட வேண்டும் என்று அவர் முடிவு செய்தார்.
“சென்னையில் எப்போது குண்டு மழை பொழியும் என்று தெரியவில்லை. நீங்கள் அனைவரும் பாலக்காட்டுக்குச் சென்றுவிடுங்கள். போர் முடிந்த பிறகு மீண்டும் சென்னைக்குத் திரும்பி வரலாம்” என்று குடும்பத்தினரிடம் கூறினார்.
ஆனால், அன்னை சத்யபாமாவுக்கு அதில் விருப்பமில்லை.
“எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை. நான் இங்கேயே இருக்கிறேன். வேண்டுமானால் உங்கள் மனைவிகளை ஊருக்கு அனுப்பி வையுங்கள்” என்று அவர் கூறினார்.
இதைக் கேட்ட தங்கமும் பார்கவியும், “உங்கள் அம்மாவுக்கே பயமில்லாதபோது நாங்கள் மட்டும் ஏன் ஊருக்குப் போக வேண்டும்?” என்று கேள்வி எழுப்பினர். இருவரையும் சமாதானப்படுத்தி ஊருக்குச் செல்லச் சம்மதிக்க வைப்பதற்குள் எம்.ஜி.ஆருக்கும் அவரது அண்ணன் சக்ரபாணிக்கும் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது.
இறுதியில், தனித்தனி ரிக்ஷாக்களில் தங்களது மனைவிகளை அழைத்துக்கொண்டு இருவரும் புறப்பட்டனர். அப்போது பார்கவி, எம்.ஜி.ஆரின் மடியில் சாய்ந்தபடி அழுதுகொண்டே வந்தார். அவரைச் சமாதானப்படுத்த எம்.ஜி.ஆர். எவ்வளவோ முயன்றும் முடியவில்லை.
“போர் எப்படியும் இரண்டு மாதங்களுக்குள் முடிந்துவிடும். அதற்குப் பிறகு உன்னை மீண்டும் அழைத்துக்கொண்டு வர நானே வருகிறேன்” என்று ஆறுதல் கூறி, பார்கவியை ரயிலில் ஏற்றி அனுப்பி வைத்தார்.
பட்டாளத்தில் சேர முடிவெடுத்த எம்.ஜி.ஆர்.
மனைவி ஊருக்குச் சென்ற பிறகு, எம்.ஜி.ஆரின் பொருளாதார நிலைமை மேலும் மோசமானது. இதனால் பட்டாளத்தில் ஜமேதார் பணியில் சேர்ந்துவிடலாம் என்று அவர் யோசிக்கத் தொடங்கினார்.
அந்த முடிவை எடுக்க அவருக்கு இரண்டு முக்கியக் காரணங்கள் இருந்தன.
முதலாவதாக, அந்தப் பணிக்குத் தேவையான தகுதிகள் என்னென்ன என்று விளம்பரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததோ, அவற்றில் பெரும்பாலானவை தன்னிடம் இருப்பதாக அவர் நம்பினார்.
இரண்டாவதாக, அந்த ஜமேதார் பணிக்கான மாதச் சம்பளம் ரூ.125. இன்றைய காலகட்டத்தில் அந்தத் தொகை சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், ஒரு அரிசி மூட்டையின் விலை ஏழரை ரூபாயாகவும், ஒரு சவரன் தங்கத்தின் விலை பதிமூன்றரை ரூபாயாகவும் இருந்த அந்தக் காலத்தில் ரூ.125 என்பது மிகப் பெரிய தொகை. அந்தச் சம்பளத்தை வைத்துத் தனது குடும்பத்தையே சமாளித்துவிடலாம் என்று அவர் கணக்குப் போட்டார்.
பட்டாளத்தில் சேர்வதற்காக எம்.ஜி.ஆர். தீவிரமாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில்தான், 'சாயா' என்ற திரைப்படத்தில் முதன்முதலாகக் கதாநாயகனாக நடிக்கும் வாய்ப்பு அவரைத் தேடி வந்தது.
இதனால் இனி பணக் கஷ்டத்திலிருந்து மீண்டுவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை அவருக்குப் பிறந்தது. இதற்கிடையில், ஒரு மாதத்தில் வந்து பார்ப்பதாக மனைவி பார்கவிக்குக் கொடுத்திருந்த வாக்குறுதியையும் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தார். அதன்படி பாலக்காட்டுக்குப் புறப்பட்டார்.
காலையில் போத்தனூரில் இறங்கி, முதலில் தனது அண்ணியாரைப் பார்த்துவிட்டு, பின்னர் பாலக்காடு செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், அண்ணியின் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் அங்கிருந்த சூழ்நிலையைப் பார்த்து அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார்.
வீட்டிலிருந்த பெரியவர்கள் அனைவரும் அழுதுகொண்டிருந்தனர். அவரது அண்ணி வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதுகொண்டிருந்தார். அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த எம்.ஜி.ஆர். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நிலைகுலைந்து போனார்.
அப்போது அங்கிருந்த ஒருவர், “நீங்கள் தந்தியைப் பார்த்துவிட்டுத்தான் புறப்பட்டீர்களா?” என்று கேட்டார்.
“எனக்கு எந்தத் தந்தியும் வரவில்லையே!” என்று எம்.ஜி.ஆர். பதிலளித்தார்.
அப்போது அவரது அண்ணி, “பார்கவிக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று சொன்னார்கள். எங்களுக்கும் சரியான தகவல் எதுவும் வரவில்லை. ஆனால், ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாதிரியாகச் சொல்கிறார்கள்” என்றார்.
இதைக் கேட்ட எம்.ஜி.ஆர்., “உலக்கையால் அடித்தால்கூட அவளுக்கு ஒன்றும் ஆகாது. நான் நேராகப் போய் அவளைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்று கூறிவிட்டு ரயில் நிலையத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.
தனது மனைவி பார்கவிக்கு நிச்சயமாக எதுவும் ஆகியிருக்காது என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடன் பாலக்காட்டைச் சென்றடைந்தார். அங்கிருந்து ஜட்கா வண்டியில் வீட்டுக்குச் சென்றபோது, அவரையும் அறியாமல் மனதில் ஒருவிதப் பதற்றம் ஏற்பட்டது. அதனால் குதிரை வண்டிக்காரரிடம் வேகமாகச் செல்லும்படி கூறினார்.
அவரது அண்ணியின் தாய்மாமன் வீட்டில் இறங்கியதும், “ராமச்சந்திரா, பார்கவி நம்மை ஏமாற்றிவிட்டாளடா!” என்று கண்ணீருடன் கதறினார்.
அடுத்த ஒரு மணி நேரம் அங்கே என்ன நடந்தது என்பதே எம்.ஜி.ஆருக்குத் தெரியவில்லை. அந்த அளவுக்கு அவர் தன்னிலை இழந்து தவித்தார்.
பார்கவியின் மரணம் ஏற்படுத்திய பேரதிர்ச்சி
முதல் நாள் இரவு குளித்துவிட்டு, தனது அன்புக் கணவரின் புகைப்படத்தை வணங்கிய பார்கவி, வீட்டிலிருந்த அனைவரிடமும் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், திடீரென ஏற்பட்ட நெஞ்சுவலி காரணமாக அவர் உயிரிழந்துவிட்டார் என்ற செய்தியை எம்.ஜி.ஆரால் நம்பவே முடியவில்லை.
கடைசியாக மனைவியின் முகத்தைக்கூடப் பார்க்க முடியாமல் போய்விட்டதே என்ற ஏக்கம், அவரது துயரத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது.
“நிச்சயமாக பார்கவி இறந்திருக்க மாட்டாள். என்னைக் கேட்காமல் அவளை எப்படி அடக்கம் செய்தீர்கள்? அவளைப் புதைத்த இடத்தைத் தோண்டிப் பார்த்தே ஆக வேண்டும்!” என்று கட்டுப்படுத்த முடியாத ஆத்திரத்துடன் அவர் கத்தினார்.
அவரது துயரத்தையும் கோபத்தையும் எப்படித் தணிப்பது என்று தெரியாமல் உறவினர்கள் தவித்தனர்.
சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு மனம் ஓரளவு அமைதியடைந்ததும், பார்கவியின் வீட்டுக்குச் சென்றார் எம்.ஜி.ஆர். அங்கே தங்கமணியின் படுக்கையறையில் ஒரு விளக்கு ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் அந்தப் படுக்கையில் அமர்ந்து பார்கவியுடன் தங்களது எதிர்கால வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்த நினைவுகள் அனைத்தும் அவரை வாட்டின.
அன்று இரவு சாப்பிடக்கூட மனமில்லாமல் படுத்த எம்.ஜி.ஆருக்குத் தூக்கமே வரவில்லை.
உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளத் திட்டமிட்ட எம்.ஜி.ஆர்.
மறுநாள் காலையில் எழுந்தபோது, இறந்துபோன மனைவியை மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்குள் வலுப்பெற்றிருந்தது. பார்கவி மரணத்தைச் சந்தித்துவிட்டாள்; தானும் உயிரை விட்டுவிட்டால் அவளைச் சந்திக்கலாம் என்று அவர் விபரீதமாக முடிவெடுத்தார்.
இந்த எண்ணத்துடன் போத்தனூருக்குப் புறப்பட்ட எம்.ஜி.ஆர்., அங்கே கதறி அழுதுகொண்டிருந்த தனது அண்ணன் சக்ரபாணியிடம், “நாம் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்” என்று கூறி அவரைச் சமாதானப்படுத்தினார்.
அதைக் கேட்ட உறவினர்கள் அனைவருக்கும் ஓரளவு நிம்மதி ஏற்பட்டது. மனைவியை இழந்த துயரத்திலிருந்து எம்.ஜி.ஆர். மெல்ல மீண்டு வருவதாக அவர்கள் நினைத்தனர். பகல் உணவைக்கூட மறுக்காமல் அவர் நன்றாகச் சாப்பிட்டது அவர்களது எண்ணத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது.
ஆனால், அவருக்குள் வேறொரு முடிவு உருவாகியிருந்தது.
இருட்டத் தொடங்கியதும், தனது திட்டத்தின்படி வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, ரயில் பெட்டிகள் ஷண்டிங் செய்யப்படும் இடத்தை நோக்கி எம்.ஜி.ஆர். நடக்கத் தொடங்கினார்.
அவருக்குப் பின்னாலேயே தனது அண்ணன் சக்ரபாணி வந்துகொண்டிருப்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை. ஏதோ உள்ளுணர்வு சொல்ல, திடீரெனத் திரும்பிப் பார்த்த எம்.ஜி.ஆர். அதிர்ச்சியடைந்தார்.
“நீங்கள் எங்கே இந்தப் பக்கம்?” என்று கேட்டார்.
அதற்கு சக்ரபாணி, “இப்படிப்பட்ட நேரத்தில் யாராவது கூட இருந்தால்தான் மனதில் இருப்பதையெல்லாம் அவர்களிடம் சொல்லி ஆறுதல் பெற முடியும். அதனால்தான் உன் பின்னாலேயே வந்தேன்” என்றார்.
“நான்தான் என்னைத் திடப்படுத்திக்கொண்டேனே!” என்று எம்.ஜி.ஆர். கூறத் தொடங்கினார்.
அதற்குள் குறுக்கிட்ட சக்ரபாணி, “இந்த ராமச்சந்திரன் என்ன பேசுவான், எங்கே போவான் என்பதெல்லாம் உன்னைவிட எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். அதனால் நீ என்ன சொன்னாலும் சரி, நான் உன்னுடன்தான் இருப்பேன்” என்று உறுதியாகக் கூறினார்.
சிறிது நேரம் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர். பின்னர் சக்ரபாணி, “ஒருவருடைய மரணத்துக்குப் பரிகாரம் இன்னொருவர் உயிரை விடுவது அல்ல. அதை முதலில் புரிந்துகொள்” என்று அறிவுறுத்தினார்.
மேலும், “பார்கவிக்கு அம்மா, அப்பா, உலகம் புரியாத வயதில் இருக்கும் ஒரு தம்பி எனப் பலர் இருக்கிறார்கள். நீ நன்றாகச் சம்பாதிக்கத் தொடங்கி அவர்களுக்கெல்லாம் உதவி செய். அதுதான் பார்கவிக்கு நீ செய்ய வேண்டிய கடமையாக இருக்க முடியும். அதை விட்டுவிட்டு நீயும் உயிரை விட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடுமா?
நம்முடைய அப்பாவும் அக்காவும் இறந்தபோது, நம்முடைய அம்மாவும் இப்படியொரு முடிவை எடுத்திருந்தால் நம்முடைய நிலைமை என்னவாகியிருக்கும் என்று கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்!” என்று கேட்டார்.
சரியான நேரத்தில் சக்ரபாணி கூறிய இந்த அறிவுரைகள் எம்.ஜி.ஆரின் மனதை மாற்றின. மனைவியை இழந்த துயரத்தில் விபரீதமான முடிவை எடுக்கத் துணிந்த அவரை, அண்ணன் சக்ரபாணிதான் தடுத்து நிறுத்தினார்.
எம்.ஜி.ஆரின் வாழ்க்கையிலும், அவரது வளர்ச்சியிலும் சக்ரபாணியின் பங்கு அளப்பரியது. ஆனால், அந்தப் பங்களிப்பைப் பற்றிய பல விஷயங்கள் வெளி உலகத்துக்கு அதிகம் தெரியாத உண்மைகளாகவே இருந்து வருகின்றன.