1977... பொன்மனச்செம்மல் எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள் முதன்முறையாக தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்ற நேரம். சத்யா ஸ்டூடியோவே திருவிழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. மாலைகளும், பொன்னாடைகளுமாக மக்கள் வெள்ளத்தில் மிதந்த புரட்சித் தலைவர், புன்னகையோடு அனைவரது வாழ்த்துகளையும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்.
அப்போது, அந்த ஸ்டூடியோவில் இரவும் பகலுமாக உழைத்த லைட்மேன்கள், மேக்கப் மேன்கள், புரொடக்ஷன் தொழிலாளர்கள்... அவர்களோடு பொது மேலாளர் பத்மநாபன் அண்ணனும் கையில் மாலையோடு வந்து அண்ணன் பொன்மனச்செம்மல் எம்.ஜி.ஆரைக் கௌரவித்தார்கள்.
மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்த பொன்மனச்செம்மல் எம்.ஜி.ஆரின் அவர்கள் கண்கள் திடீரெனக் கலங்கின!
அத்தனை காலம் தன்னை வாழவைத்த ஸ்டூடியோ, தன் சொந்த மனிதர்கள்... இனி தான் இங்கு நடிக்கப்போவதில்லை. முதலமைச்சராகிவிட்டதால், தன்னை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் இந்த எளிய தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரம் என்னவாகும் என்ற எண்ணம் தான் அந்தப் புரட்சித் தலைவனின் கண்ணீருக்குக் காரணம்.
அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டு, பத்மநாபன் அண்ணனை தனியாக அழைத்தார் பொன்மனச்செம்மல் எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள்.

“கேமரா, லைட்ஸ், புரொடக்ஷன், கார்பெண்டர்னு நம்ம தொழிலாளர்கள் எல்லாரும் ஒண்ணா சேர்ந்து ஒரு கூட்டுறவா இந்த ஸ்டூடியோவை நிர்வாகிக்கட்டும். வர்ற வருமானத்துல கரண்ட் பில், மத்த செலவெல்லாம் போக, பாக்கி வர்ற லாபத்தை அவங்களே பிரிச்சு எடுத்துக்கட்டும்!" என்று கூறி, ஸ்டூடியோவின் நிர்வாகத்தை தன் தொழிலாளர்களிடமே ஒப்படைத்தார் அந்த வள்ளல்.

அதன் பிறகு, பத்மநாபன் அண்ணனின் முயற்சியால் பல தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் சத்யா ஸ்டூடியோவை நோக்கி வந்தன. குறிப்பாக, மலையாளத் திரைப்படங்களின் படப்பிடிப்புகளுக்குச் சத்யா ஸ்டூடியோ தான் சொர்க்கபுரியாக மாறியது.
நான் உதவி ஒளிப்பதிவாளனாகப் பணியாற்றிய காலத்தில், எங்கள் டைரக்டர் **பேபி சார்** இயக்கும் பெரும்பாலான மலையாளப் படங்களின் படப்பிடிப்பு அங்குதான் நடக்கும். எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகவும், பரபரப்பாகவும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் சத்யா ஸ்டூடியோவில், அனைவரையும் கவரும் ஒரு ஆச்சரியமான மனிதரும் இருந்தார்!
ஃப்ளோர் வாட்ச்மேனாக இருந்த அந்தப் பெரியவருக்கு சுமார் 78-79 வயதிருக்கும். காக்கி அரை டவுசரும், கம்பீரமான வெள்ளையான மீசையுமாக வலம் வருவார். காது கொஞ்சம் மந்தம். எல்லாரும் அவரை அன்போடு **"மீசை... மீசை..."** என்றுதான் அழைப்பார்கள்.
ஃப்ளோர் வாசலிலேயே நின்று கொண்டு, உள்ளே டேக் (Take) எடுப்பதற்கு முன்பாக, “சைலன்ட்..." என்று தன் வெண்கலக் குரலில் சத்தமிடுவதுதான் அவர் வேலை. அவர் மேல் பொன்மனச்செம்மல் எம்.ஜி.ஆருக்கு ஒரு தனிப் பிரியமே உண்டு!
காரணம்... தினமும் மதியம் 1 மணி பிரேக்கின் போது, மீசை அண்ணனின் வயதான மனைவி வீட்டிலிருந்து சாப்பாடு கொண்டு வருவார். அருகில் இருக்கும் மரத்தடியில் இரு முதியவர்களும் அமர்ந்து, அன்போடு கதைகள் பேசிப் பகிர்ந்துகொண்டு சாப்பிடும் அந்த அழகை, பொன்மனச்செம்மல் எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள் மிக ரசித்துக்கொண்டே இருப்பார்.
நாங்கள் ஷூட்டிங் செய்யும் காலத்திலும் அது தொடர்ந்தது. மதிய வேளையில், எங்கள் கதாநாயகன் **பிரேம் நசீர் சாரும்**, டைரக்டர் **பேபி சாரும்** ஃப்ளோர் வாசலில் நாற்காலி போட்டு அமர்ந்து, அந்தத் தம்பதியரின் அன்பான உணவருந்தும் காட்சியை வேடிக்கை பார்ப்பார்கள். அது பார்க்கவே அவ்வளவு ரம்யமாகவும், மனதிற்கு நிறைவாகவும் இருக்கும்!
மதிய உணவு இடைவேளை முடிந்ததும், மீசை அண்ணன் மீண்டும் தன் கடமைக்கு வந்துவிடுவார். காது சரியாகக் கேட்காததால், உள்ளே டேக் போவதே தெரியாமல், திடீரென்று நடுவில்... “சைலென்ட்!" என்று கத்தி விடுவார்! அவ்வளவுதான்... ஃப்ளோரில் இருக்கும் எங்களுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் சிரிப்பு வந்துவிடும். **"நானும் வேலையில தான் இருக்கேன்"** என்று காட்டிக்கொள்ள அவர் செய்யும் அந்த வெகுளித்தனமான காரியத்தைக் கண்டு நாங்கள் யாருமே கோபப்பட்டதே இல்லை. ஒரு டேக் வேஸ்டானாலும் பரவாயில்லை என்று ரசித்துக்கொண்டே 'அடுத்த டேக்' போவோம்.

கால சக்கரம் உருண்டது... **1987**-இல் தலைவர் பொன்மனச்செம்மல் எம்.ஜி.ஆரின் மறைவுக்குப் பிறகு, சத்யா ஸ்டூடியோ மெல்ல மெல்ல மாறத் தொடங்கி, பின்னர் 'சத்யபாமா MGR மாளிகை'யாக உருவெடுத்தது.
அங்கே உழைத்த அந்த எளிய தொழிலாளர்களின் வேலைகள் பறிபோயின. அவர்கள் எங்கே போனார்கள், எப்படி இருக்கிறார்கள் என்பது தெரியவில்லை. எங்களாலும் அதற்கு மேல் அங்கு ஷூட்டிங் செய்ய முடியாமல், நாங்கள் ஏவி.எம், வாஹினி என மற்ற ஸ்டூடியோக்களுக்கு மாறிவிட்டோம்.
அந்த கம்பீரமான மீசை அண்ணனும், அவரது மனைவியும் எங்கே போனார்கள் என்பதும் தெரியவில்லை...
இருப்பினும், சத்யா ஸ்டூடியோவின் அந்த மரத்தடி நினைவுகளும், மீசை அண்ணனின் கனிவான முகம் தந்த அந்த ரம்யமான அனுபவங்களும், காலத்தால் என்றும் அழியாத பொக்கிஷங்களாக நெஞ்சில் நிலைத்திருக்கின்றன!

Ravindhar Cameraman