இதோ எந்தன் தெய்வம் முன்னாலே என்னும் மனிதாபிமானப் பிரகடனம்
சினிமா
ஆறாவது அறிவில் மனிதன் உச்சம் தொட்ட போது அவன் கல்லுக்குப் பால் ஊற்றினான், செம்புக்குப் பூச்சூட்டினான். ஆனால், "நிற்கும் மனிதனின் கண்ணீரைத் துடைப்பதும், உழைப்பவனின் வியர்வையில் உதிக்கும் சிரிப்புமே உண்மையான ஆன்மீகம்" என்று ஒரு கவிஞன் பாடியபோது, அங்கே ஒரு புதிய வேதம் பிறந்தது. அதுதான் வாலி செதுக்கிய "இதோ எந்தன் தெய்வம் முன்னாலே" என்னும் மனிதாபிமானப் பிரகடனம்!
வாலி இங்கே கவிஞராக வரவில்லை; ஒரு தீர்க்கதரிசியாக வருகிறார்.
"இதோ எந்தன் தெய்வம் முன்னாலே" –
யுகம் யுகமாக மனிதன் ஆகாயத்தில் தேடிய பரம்பொருளை, ஒரு குழந்தையின் புன்னகையில் சிறைபிடித்து, 'இதோ உன் கண் முன்னால்...' என பறைசாற்றும் வார்த்தைகள் இது.
ஒரு குழந்தையின் மௌனத்தில் இறைவன் பேசுவதைக் கண்டடைந்த மானுட ஞானோதயம்!
"புன்னகையில் கண்டேனே": இங்கே 'புன்னகை' என்பது வெறும் உதட்டு அசைவல்ல; அது உள்ளத்தின் தெளிவு. ஓராயிரம் யாகங்கள் செய்யாத ஒரு காரியத்தை, கள்ளமில்லாத ஒரு புன்னகை செய்துவிடும் என்ற வாலியின் அந்த சொல் நயம், நம் அகங்காரத்தை அடித்து நொறுக்குகிறது.
"பூ விரியும் சோலையிலே மணப்பான்": கடவுள் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் சிறைப்பட்டவன் அல்ல; அவன் 'வாசம்' (வாசனை) வடிவில் பரவி இருப்பவன். இந்த வரிகளில் இயற்கைக்கும் இறைவனுக்குமான அந்த ஆத்மார்த்தமான பிணைப்பை வாலி அச்சுரம் பிசகாமல் தைத்திருக்கிறார்.
திரையில் 'பாபு'வாக சிவாஜி கணேசன் வரும்போது, அவர் ஒரு மாபெரும் நடிகராகத் தெரியவில்லை; ஒரு பெரும் பாரத்தைச் சுமந்து கொண்டே மனதாரச் சிரிக்கும் ஒரு சாதாரண உழைப்பாளியாகத் தெரிகிறார்.
"அந்த சிரிப்பினிலே இறைவனை நான் பார்த்தேன்" என்று பாடும்போது, எதிரே இருக்கும் குழந்தையை அவர் பார்க்கும் அந்தப் பார்வை... அதில் ஆயிரம் கோடி அன்பின் கதிர்கள் ..
தன்னையும் மறந்து அவர் கைகளை விரித்துப் பாடும்போது, அந்த அழுக்கு உடையும், வியர்வை படிந்த முகமும் மறைந்து, நமக்குள் ஒரு பரவச நிலை உண்டாகிறது. நடிப்பு என்பது ஒரு கலை என்றால், அந்தப் பாடலில் அவர் காட்டியது ஒரு 'ஞான நிலை'.
அவன் பூ விரியும் சோலையில் மணப்பவனாகவும், இசைப் பூங்குயிலின் தேன் குரலில் இருப்பவனாகவும், தாகம் தணிக்கும் குளிர் மேகமாகவும், கனிகளின் இனிப்பாகவும் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான் எனும் வர்ணனை, இயற்கையோடு இயைந்த இறைமையின் விஸ்வரூபத்தை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
பல நூல் படித்து அறியும் கல்வியும், பொதுநலம் கருதி வழங்கும் செல்வமும், பிறர் உயர்வைக் கண்டு ஒருவன் அடையும் அந்த உன்னத இன்பமுமே தெய்வத்தின் உண்மையான வடிவம் என்று பாடும்போது, அங்கே மனிதம் தெய்வமாகப் பரிணமிக்கிறது.
தன் வியர்வையையே தீர்த்தமாக்கி, உழைப்பையே தவமாக்கி வாழும் ஏழையின் இதழ் மலரும் சிரிப்பொலியில் இறைவனைக் காண்பதாகச் சொல்லும் அந்த வரிகள், உழைப்பின் புனிதத்தைப் போற்றும் மகா கீதை!
டி.எம்.எஸ் அவர்களின் குரலில் ஒலிக்கும் அந்தத் தெய்வீக அதிர்வும், மெல்லிசை மன்னரின் ஆன்மாவை வருடும் இசையும், நடிகர் திலகத்தின் முகத்தில் வழியும் அந்தப் பேரானந்தமும் இணைந்து, கேட்பவரை ஒரு ஆத்மார்த்தமான மனநிறைவில் ஆழ்த்துகின்றன. இந்தப் பாடல் முடியும்போது, நமக்குள் ஒரு மகா அமைதி குடிபுகும்; அதுவே "கடவுள் சொன்ன வேதமே பேரமைதி" என்பது போல, அலைபாயும் மனதை அப்பிடியே உறங்க வைத்து, அகத்தெளிவை உண்டாக்கும் .
இந்தப் பாடலை நீங்கள் முழுமையாகக் கேட்கும் போது, அது வெறும் இசையாக மட்டும் உங்கள் செவிகளில் விழுவதில்லை. அது:
சுயநலம் எனும் திரையைக் கிழிக்கும் வாள்.
தனிமை எனும் தாகத்தைத் தணிக்கும் குளிர் மேகம்.
உழைப்பின் மேன்மையைப் போற்றும் தொழிலாளியின் கீதை.
கடைசியில் அந்தப் பாடல் முடியும் போது, ஒரு ஆத்மார்த்தமான மனநிறைவு உங்களை ஆட்கொள்ளும். "ஆஹா! தெய்வம் எங்கே இருக்கிறது என்று நான் தேடிக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் அது என் பக்கத்தில் இருக்கும் சக மனிதனிடம் அல்லவா இருக்கிறது!" என்கிற அந்தப் புரிதலில் ஒரு பெரும் அமைதி பிறக்கும். அதுவே இந்தப் பாடலின் வெற்றி.
"கடவுள் மனிதனாகப் பிறந்தார்... மனிதன் தெய்வமாக மாற முடியும்" என்பதற்கு இந்தப் பாடலும், அதில் சிவாஜி காட்டிய அந்தத் தெய்வீக முகமும் தான் சாட்சி!
செந்தில்வேல் சிவராஜ்
